Las Zębów i Rąk

Autor: Carrie Ryan

Tytuł: Las Zębów i Rąk (The Forest of the Hands and Teeth)

Powieść znalazłam na półce bibliotecznej, do spojrzenia na tylną stronę okładki zachęcił mnie tytuł. Jako, że czytałam Igrzyska Śmierci Suzanne Collins i Dary Anioła Cassandry Clare, nieco skrzywiłam się widząc porównanie książki do tych trylogii.

Ostatnio bardzo często widzę właśnie odwoływanie wydawnictw do post-apokaliptycznych maszynopisów Collins, chociażby mówiąc na przykładzie Niezgodnej, gdzie już na stronie tytułowej czytamy: - Co jest – według mnie – lekką przesadą, biorąc pod uwagę styl Veronicy Roth, fabułę nieobfitującą w zwroty akcji czy braku tzw. (przeze mnie) magicznych linijek, pierwszego akapitu, który albo wciąga czytelnika już od pierwszego zdania, albo wywołuje ziewanie/minę ale-to-już-było.

Z Lasem Zębów i Rąk było tak, że wyżej wspomniany element powodujący wessanie do wykreowanego świata miał zastosowanie w tej powieści. Po prostu wpadłam na amen. Owszem, widziałam podczas czytania rzeczy występujące w Igrzyskach Śmierci, zastosowanie szablonu nieco mnie rozzłościło, ale przymykałam oko.

Bohaterką jest Mary, siedemnastolatka żyjąca w wiosce otoczonej ogrodzeniem izolującym od Nieuświęconych. Kreatur egzystujących po to, by zarażać ludzi. Wirus zostaje przekazywany poprzez ukąszenie. Osoba zainfekowana w ciągu paru dni umiera, aby powrócić jako zombie. Istota wyzbywa się człowieczeństwa z chwilą śmierci, nie pamięta niczego ze swojego życia, członkowie rodziny to tylko ofiary tak, jak inni ludzie.

Rodzinę dziewczyny również dotknęło to nieszczęście – jej ojciec zaginął, słuch po nim zaginął, wszyscy spisują go na straty, prócz żony czekającej na powrót ukochanego męża. Którą miłość i poświęcenie zabijają.

Jednocześnie nad osadą czuwają Siostry i Strażnicy. Te pierwsze, to kobiety mające największy wpływ na losy ludzi, kierujące się zasadami Pisma. Rygorystycznie podchodząc do wiary i poświęcenia, nie tolerują oznak buntu, ciekawości, ukrytych intencji, nieposłuszeństwa. Jednocześnie opiekują się chorymi i rannymi, przybywającymi zazwyczaj po wywiadzie Strażników. Strażnicy zaś dbają o to, by Nieuświęceni byli w miarę możliwości szybko unicestwiani – nie ważne czy poza siatką ogrodzenia, czy na terenie wioski w piwnicy.

Jak to w powieściach młodzieżowych bywa, też i tutaj znajdujemy wątek miłosny. Mamy w nim do czynienia z poważnymi wyborami, atmosfera jest napięta do samego końca. Strasznie szablonowi bohaterowie płci męskiej, walczący ze sobą o uczucia Mary. Dlaczego mówię, że szablonowi?

Otóż, dwaj bracia w podobnym wieku, których dziewczyna zna od małego. Przystojni, inteligentni, czuli, gotowi umrzeć w imię miłości Mary.

W dodatku w fabule bohaterka krąży od jednego, do drugiego. Tu da nadzieję, tam wywoła smutek, przeprosi, wykorzysta. Mogę wymienić tyle postaci prawie że podobnych do bohaterów, chociażby Damon i Stefan z Pamiętników wampirów Smith, Peeta i Gale z Igrzysk Śmierci, Edward i Jacob ze Zmierzchu Meyer, bohaterzy z Upadłych Lauren Kate itd. Na dłuższą metę taki wzór męczy, jakoś nie spotkałam się jeszcze z adoratorami w liczbie więcej niż dwóch naraz – może trzeba powoli to wprowadzać, by pozbyć się monotonii? Albo pozostać przy jednym mężczyźnie, mając asa w rękawie?

Co mi się podobało a co nie? Może idźmy od początku.

Okładka. Mówi się: Nie oceniaj książki po okładce, ale przecież ona ma za zadanie przyciągnąć czytelnika, więc jest ważna. Myślę, że fotografia odzwierciedla charakter książki, zieje tajemniczością, szczyptą grozy, melancholią, wyczekiwaniem, skrywanym żarem. Naprawdę możemy wiele z niej wyciągnąć.

Pierwsza strona (bynajmniej nie chodzi mi o tą, na której znajdujemy informacje o autorze i tytuł, ale właściwą, gdzie zaczyna się treść) jak już pisałam wciąga. Zachęca do zostania w tym dziwnym, pełnym sprzeczności świecie, prosi o przewrócenie na kolejną stronę. Krótko mówiąc ciekawi, początek nie jest jak uderzenie młotem w głowę, po prostu przyzwoity, żadnych rewelacji, stonowanie.

Fabuła. Ciekawe opisy, wpływanie na wyobraźnię czytelnika poprzez porównywanie np. wioski do jajka. Żółtko to osada, białko siatka, skorupka część za ogrodzeniem. Takie rzeczy się zapamiętuje. 

Ogólnie przez cały czas widziałam każdy moment, chociażby najmniej ważny przed oczami. Powoli wlepiałam do głowy nowe elementy, dochodziłam do różnych wniosków, myślałam na głos. Pod koniec uzyskałam dość plastyczny wygląd tego skrawka świata przedstawionego. A wszystko dlatego, że w powieści jest naprawdę dużo opisów, co stanowi główny atut.

Akcja toczyła się żwawo, było wiele jej zwrotów. Parę razy dostałam po głowie, bo miałam w jakimś momencie pewność, że bohater zrobi to, to i to – do czego dochodziłam patrząc na jego zachowanie – a tutaj trach, podejmuje inną decyzję.

Cenię tę książkę również za to obraz przeżyć wewnętrznych bohaterki, cały rozgardiasz panujący w jej głowie. W czasie takich momentów można pomyśleć przez chwilę jako Mary, postawić się w jej sytuacji, rozważyć możliwości, skutki decyzji. Świetna zabawa.

Bohaterzy, tutaj mam mieszane uczucia. Wydają mi się tacy podobni, zazwyczaj przewidywalni. Jakoś nie czułam więzi pomiędzy mną a nimi. Gdy któryś z nich umierał, nie czułam niczego, po prostu przewróciłam znudzona kartkę. Zdaje mi się, ze właśnie w tym aspekcie autorka nie pozwoliła bohaterom żyć po swojemu, co im szkodzi.

Minusem jak już wspomniałam wyżej jest też schematyczność, niewnosząca niczego nowego.

Podsumowując, polecam tę książkę. Na pewno przeczytam całą trylogię, bo zaciekawił mnie wątek główny i muszę, po prostu muszę wiedzieć jak to się skończyło i odnaleźć odpowiedzi na moje pytania:)

Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk

Tytuł: Ja, anielica

Dość nagle z półek znikają egzemplarze powieści ,,Ja, anielica”. Autorka książki, Katarzyna Berenika Miszczuk, stworzyła swoją własną wizję zaświatów w oparciu o własne przekonania, częściowo przez Biblię oraz wierzenia różnych religii. Trzeba zaznaczyć, że obraz ten jest wyjątkowo plastyczny i barwny, nie ma w sobie sztuczności, zachwyca czytelnika swoją realnością.

 Katarzyna Berenika Miszczuk napisała pierwszą książkę, Wilka w wieku piętnastu lat. W 2009 roku autorka zaczęła pisać trylogię o świecie pozagrobowym. Ja, diablica (2010) oraz Ja, anielica (2011), to dwie pierwsze jej części, które zostały już opublikowane. W przygotowaniu Ja, potępiona, która wyjdzie na światło dzienne prawdopodobnie w 2012 roku.

Tematyka opowieści, przypomina mi bardzo utwór Michaiła Bułhakowa Mistrz i Małgorzata, gdzie diabeł w świecie ludzi robi niesłychane zamieszanie, przyprawiając wiele niewinnych ludzi o zawał, a nawet pozbawiając ich głowy! Zarówno w Ja, diablicy, Ja, anielicy jak i Mistrzu i Małgorzacie,siły nie z tego świata chcą zawojować na Ziemi. 

Czytelnik jest świadkiem wielu surrealistycznych wydarzeń, budzących napady śmiechu, a także niedowierzanie. Nie wiem czy to wynika z jakiejś fascynacji Katarzyny Bereniki Miszczuk utworem … pisarza, ale kota Wiktorii nazywa Behemotem, zupełnie tak, jak nazywa się kot Wolana. Z wyglądu go raczej nie przypomina, ale myślę, że tutaj chodzi o jego piekielne zdolności. 

Owszem, autorka interesuje się również Egiptem Starożytnym, więc to może być związane z założeniami Egipcjan, jako, że te zwierzęta są magiczne, znajdują się pod opieką Bastet, ostrzegają właściciela przed niebezpieczeństwem i są łącznikiem pomiędzy Ziemią a światem pozagrobowym. Naprawdę rozbawił mnie fakt, że po pewnej przygodzie, kociak uzyskał możliwość chodzenia po suficie.

Akcja serii została umieszczona między innymi w Warszawie, co jest zdecydowanie dużym plusem, gdyż autorka opisuje miejscowość, w której mieszka i jaką zna. Unika dzięki temu sztuczności. Miejscem, w którym odgrywają się wydarzenia pierwszej części cyklu jest Piekło, a dokładniej Los Diablos (diabelski odpowiednik ziemskiego Los Angeles). Piękne, rozległe, wydawać by się mogło, niekończące się miasto. O powierzchni bardzo zróżnicowanej, bo jest tam zarówno morze, przypominające Śródziemne oraz masyw rozmaitych pod względem wielkości wzgórków.

Przede wszystkim klimat, niczym z krajów śródziemnomorskich, przyciąga przybyłych. Liczne kluby, restauracje, sklepy, salony kosmetyczne czy fryzjerskie, to jedynie namiastka tego, co tam się znajduje. Między innymi, to właśnie te miejsca sprawiają, że Piekło wydaje się być bardzo podobne do Ziemi. Pewnie każdy chciałby znaleźć się tam choć raz w życiu, by doświadczyć wszelkich wygód, pławić się w luksusach i bawić do białego rana bez konsekwencji, a także robić co się żywnie podoba, bo w Piekle nie ma rzeczy zakazanych (no prawie).

Zdecydowanie mogłoby być idealne na dłuższe wakacje, ale czy można spędzić w nim całą wieczność? W dodatku, jeśli praktycznie na każdym rogu czyha jakaś siła nieczysta, ktoś, kto bez wahania zrujnuje danej osobie dotychczasowe życie, by odnieść na tym własne korzyści. A honor, prawdomówność, prawość w postępowaniu i bezinteresowność, to rzadko spotykane cechy u rodowitych mieszkańców Piekła – diabłów.

Wiktoria znowu zostaje wciągnięta w diabelskie plany. Po tym, jak jakiś czas temu razem z Azazelem i Belethem zrobiła niezłe zamieszane na świecie (m. in. przez rozbicie tarczy Księżyca na miliardy kawałków, co mogło doprowadzić do katastrofy ludzkości), Szatan oraz Archanioł uzgodnili, że najlepszym wyjściem z tej sytuacji, będzie przeprowadzenie cofnięcia, czyli po prostu cofnięcia czasu do momentu przed tym, zanim diabły zaczęły ingerować w życie śmiertelników. 

Proces ten miał jednak również skutki uboczne dla obu stron : Wiktoria nie pamiętała niczego z Piekła, a Diabeł Beleth był zrozpaczony tym faktem, ponieważ domyślał się, że będzie musiał znieść lata rozłąki, poczekać, by jego wybranka zmarła śmiercią naturalną, a nie tak, jak to było ostatnim razem...

Bohaterka na krótko odnalazła spokój przy boku Piotrusia, w którym była bezgranicznie zakochana. Po czterech miesiącach, między nimi dochodzi do rozłąki, do czego doprowadza osoba trzecia, co wykorzystuje zaś ktoś inny, nie z tego świata, o nie do końca czystych intencjach... Podstępny Beleth odnajduje sposób na przypomnienie dziewczynie wszystkiego z życia w Piekle. 

Obserwuje Wiki od jakiegoś czasu, a następnie częstuje ją jabłkiem z Drzewa Poznania Dobra i Zła. Jednak, jak się okazuje, to nie do końca jego pomysł. A otóż za wszystkim stoi, nie kto inny, jak Azazel. W międzyczasie wychodzi na jaw, że ma całkiem nowy plan. Swoje marzenia o byciu Szatanem porzuca, mierząc teraz znacznie wyżej...

Diabły chcą, by Wiktoria używając swoich diabelskich mocy i Iskry Bożej, stworzyła im skrzydła. Czy zgodzi się? Jak będzie wyglądać jej życie? Tego można dowiedzieć się jedynie czytając Ja, anielicę, ponieważ ja nie zdradzę, co będzie dalej :). To, o czym opowiedziałam jest jedynie początkiem nowej przygody bohaterki.

Od roku czekałam na kontynuację Ja, diablicy, a gdy zobaczyłam ją na półce bibliotecznej, od razu pobiegłam do domu, by ją przeczytać. Nie mogłam się doczekać dalszego ciągu przygód nieco ekscentrycznego i szalonego diabła Azazela, kolejnych podchodów Beletha do bohaterki. Zastanawiałam się, co tym razem zaserwuje czytelnikowi autorka, jak daleko będzie sięgać jej wyobraźnia, czy druga część dorówna pierwszej. Gdy czytałam pierwsze strony powieści, mój początkowy entuzjazm powoli gasł, książka była napisana jakoś toporniej, mniej przystępniej. 

Jednak moja niechęć rozwiała się tak szybko, jak się pojawiła, gdy na scenę wkroczył Beleth i zaczął czarować Wiktorię. Jego pojawienie się sugerowało jedno: kłopoty.

Chłonęłam każdą sytuację, każde słowa wypowiedziane przez bohaterów. Cieszyłam się, że tym razem autorka pokazuje czytelnikowi Niebo, (co zresztą sugeruje tytuł) wraz z jego urokiem, ale i niedoskonałościami. Mówiąc szczerze, nie różni się tak bardzo od Piekła (pod względem wyglądu), ale pewne postaci (których nie będę wymieniać z imienia), miały o tym inne zdanie.

Wraz z wejściem na plan pierwszy plan Arkadii, pojawili się też jej mieszkańcy. Począwszy od cherubów, po inne dziwne stworzenia (niektóre o wręcz zabójczych zdolnościach). W Niebie panuje raczej sielanka, spokój, wręcz rutyna. Mieszkańcy nie spieszą się (zresztą po co? Przecież mają na załatwianie własnych spraw całą wieczność), darzą siebie wzajemnie zaufaniem i nie dochodzi między nimi do sprzeczek. Otwarci na przybyłych, z przekonania wziętego z Ziemi, uważają Niebo za coś doskonałego, najlepszą rzecz, jaka im się przytrafiła. Anioły zaś traktują za istoty boskie, które powinny budzić respekt.

Nie ma tych nieco grzesznych pobudek jak w Piekle, tutaj panuje całkiem inna atmosfera. Powietrze jest wypełnione Jego obecnością, wszystko jest w stonowanych, pastelowych kolorach. Już od wejścia razi od blasku bieli, zaś kolory ciemne są zarezerwowane dla Piekła. Wydawałoby się, że to miejsce tak idealne, piękne, iż każdy skrawek Nieba jest nieskazitelnie czysty, ludzie bez grzechów na sumieniach, nikt nie knuje, nie mami... A tutaj okazuje się, że jednak nie jest tak biało. Bohaterowie muszą stawić czoła temu jednemu, czarnemu pióru będącego wśród setek białych. Przy okazji, wplątują się, niestety albo raczej stety, w jeszcze większe kłopoty.

Każdy moment akcji Ja, anielicy trzyma czytelnika w napięciu. Jakaś siła nie pozwala zamknąć i odłożyć książkę na półkę. Są takie chwile podczas lektury, kiedy gryzie się paznokcie (dosłownie) z obawy od to, jak rozwiną się wydarzenia, i też takie, gdy śmieje do rozpuku.

Książka stanowi raczej lekką lekturę, ma dobrze rozwiniętą fabułę, interesuje, bawi, ale też zastanawia, zostawiając czytelnikowi pole do – w pewnym sensie - popisu, do wyobrażenia sobie niektórych rzeczy. To dobrze, że w powieści znajdują się niedomówienia, gdyż one poruszają wyobraźnię i tym bardziej zachęcają do dalszej lektury. Ja, anielica obfituje w liczne zwroty akcji, czym może nieco zbić z pantałyku czytelnika, ale też dodatkowo przywiązać czytelnika do siebie nierozrywalnym łańcuchem.

Bohaterowie są tacy, jakimi ich zapamiętaliśmy w Ja, diablicy. Niektórzy z nich nabierają esencji (ich cechy charakteru rysują się wyraźniej), przez co albo wywołują uśmiech, albo sprawiają, że czytelnik wstrzymuje na chwilę powietrze. Widzimy przede wszystkim zmiany zachodzące w Wiktorii, która staje się dojrzalsza, myśli w inny sposób, ale to ujawnia się stopniowo. 

W końcu rozumie, że nie wszystko jest takie, na jakie początkowo wygląda, decyduje się na nowy krok, który na pewno odniesie wielką wagę w jej przyszłym życiu, zarówno na Ziemi, jak i po śmierci. Można powiedzieć, że jest to coś, czego jeszcze nigdy nie zrobiła, czemu nie chciała się poddać, czego nie akceptowała. I z tą niepewnością czy Wiktoria podda się ostatecznie tej pewnej sile, czy nie, zostawia nas – o zgrozo! – Katarzyna Berenika Miszczuk.

Na końcu powieści dochodzi zaś do niepokojącego wyznania przez jedną z postaci, co dodatkowo zaostrza apetyt na Ja, potępioną. Aż chce się wziąć ją do ręki i dowiedzieć, jak potoczą się losy Azazela, Beletha i Wiktorii, ale na to niestety, trzeba poczekać.

Polecam tą książkę, a także trylogię, wszystkim, jacy potrafią na niektóre rzeczy przymknąć oko i jakim zależy na rozrywce, czyli po prostu oderwaniu się od naszej często szarej codzienności. Nie żałuję, że sięgnęłam po tę książkę, wręcz odliczam dni po publikacji części ostatniej.

Recenzja pierwszej części ,,Jutra''

Autor: John Marsden

Tytuł: Jutro. Kiedy zaczęła się wojna.

 Niedawno usłyszałam o książce dla czytelnika w każdym wieku, jaka stała się szybko w wielu krajach bestsellerem. Od jakiegoś czasu zamierzałam ją przeczytać, dowiedzieć się, czy jest warta uwagi. Dlatego też, gdy dostrzegłam ją na półce z nowościami w mojej bibliotece, postanowiłam ją wypożyczyć.

John Marsden jakby rzuca wyzwanie współczesnej młodzieży serią Jutro, opowiadając historię o ośmiorgu nastolatków, jacy musieli stawić czoła wrogowi, zachować zimną krew np. podczas wykonywania skomplikowanych, niebezpiecznych akcji. Ów młodzi ludzie, wybierają się na kilka dni do Piekła. Piekło to nazwa niedostępnego miejsca w górach.

Jednak nastolatkom udaje się dotrzeć do wymierzonego celu, dzięki wytrwałości, współpracy i pomysłowości, a także rozwadze w działaniu, gdyż każdy krok może być tym ostatnim. Jednak nie to miejsce jest w tej powieści najważniejsze. Chodzi o to, co stało się pod nieobecność ośmiorga ludzi. I właśnie to, jest naprawdę piekła rodem, niewyobrażalne, wystawiające przyjaźń bohaterów na wiele prób.

Nie wiem czy moje porównanie jest słuszne, ale wydaje mi się, że ta seria przypomina paradokument Aleksandra Kamińskiego Kamienie na szaniec, gdzie autor opisuje wydarzenia z II Wojny Światowej z perspektywy pokolenia Kolumbów, a przede wszystkim: Alka, Rudego i Zośki, którzy wykazali się niesamowitą odwagą w walce z okupantem, mimo że musieli to przypłacić życiem. 

Bohaterowie dołączają początkowo do PLANu (Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej), gdzie pracują przede wszystkim jako listonosze, jednak potem rezygnują i służą Małemu Sabotażowi, w którym organizują w innymi młodymi ludźmi akcje … mające na celu pokazanie swojego sprzeciwu, dla zaistniałej sytuacji.

Oczywiście akcje są bardzo niebezpieczne i wymagają nie lada odwagi, bo np. postaci rozbijają szyby wystawowe u fotografów, którzy fotografują Niemców, ściągają sowieckie flagi i wieszają polskie, rysują żółwie, kotwice, czy zmieniają litery w napisach, jakie wypisywali na murach okupanci, czyniąc je ośmieszającymi, wykonują karykatury Niemców itd.

 

Jutro i Kamienie na szaniec mają wiele cech wspólnych, po pierwsze sytuacja wystawia przyjaźń bohaterów na próbę, po drugie mówi o prawdziwym poświęceniu ojczyźnie i rodzinie, po trzecie postaci walczą w wrogiem o wiele silniejszym od siebie, a jednak wykazują się sprytem, odwagą, trzymają się razem, co czyni ich lepszymi od okupanta i pomaga pokonać przeszkody, po czwarte wyznają prawdziwe wartości, a nie pseudowartości, zwracają uwagę na rzeczy ważne, naprawdę ważne. Można by wymienić jeszcze o wiele więcej cech wspólnych. 

Myślę, że Jutro, to taka współczesna wersja Kamieni na szaniec, jakie zresztą można i tak nazwać utworem ponadczasowym.

Potem zaś organizują akcje dywersyjne, podczas których zachowują zimną krew i wykazują się sprytem.

Pierwsze kilkadziesiąt stron było okropnie nudne, nie mogłam przebrnąć przez masę opisów, czy niepotrzebnych – moim zdaniem – informacji. Wciąż jednak miałam nadzieję, że coś się zmieni, że wciągnie mnie fabuła. 

Stało się to w momencie, gdy bohaterowie wracali z Piekła, kiedy zastali puste domy, martwe zwierzęta na podwórzu... Od tego momentu zaczęłam bacznie śledzić poczynania postaci, zastanawiać się, co zrobiłabym na ich miejscu.

To naprawdę trudne: wczoraj mieć wszystko, żyć w wolnym kraju, a dzisiaj ustalać własne zasady, bronić się przed wrogiem. W miarę postępu akcji, Ellie, Fi, Corrie, Robyn, Kevin, Lee, Chris, Homer, zaczęli budzić we mnie jakieś uczucia, stawali się realniejsi, nie byli tylko postaciami wymyślonymi przez autora, ale żyli, po prostu żyli. Ale i też nagle zmienili się, stali się dojrzalsi, patrzyli na wszystko inaczej. Pozbyli się tej naiwności, że są bezpieczni, że nic im nie grozi. Nie, to było tylko złudzenie, bo zawsze istnieje ryzyko niebezpieczeństwa, tylko osoba niedojrzała zakłada inaczej. Podobają mi się ich postawy, można spokojnie powiedzieć, że mogą być przykładem dla współczesnych ludzi. 

Być może ich zachowanie sprawia, że zadamy sobie kilka oczywistych pytań dotyczących naszego życia, może powinniśmy coś zmienić, uczynić je lepszym. By jak to napisał Aleksander Kamiński: żyć pięknie i umierać pięknie.

 

utro pisane jest w narracji pierwszoosobowej (Ellie), przyjmuje charakter relacji z wydarzeń z uwzględnieniem uczuć i oceny osoby opowiadającej. Kompozycja raczej swobodna, styl wypowiedzi zrozumiały, niezawiły, trafiający do czytelników w różnym wieku. Czyta się w miarę lekko (pomijając te pierwsze rozdziały), odbiorca doświadcza po pewnym czasie empatii, czuje nić sympatii do postaci, zaczyna się z niektórymi z nich identyfikować.

Myślę, że powieść pozwala na spojrzenie na świat z innej strony. Dostrzeżenie tego, czego w normalnych warunkach byśmy nie zauważyli. Podobała mi się pierwsza część serii, dlatego też, myślę, że kolejna będzie jeszcze bardziej interesująca i mnie wciągnie.