Recenzja pierwszej części ,,Jutra''

Autor: John Marsden

Tytuł: Jutro. Kiedy zaczęła się wojna.

 Niedawno usłyszałam o książce dla czytelnika w każdym wieku, jaka stała się szybko w wielu krajach bestsellerem. Od jakiegoś czasu zamierzałam ją przeczytać, dowiedzieć się, czy jest warta uwagi. Dlatego też, gdy dostrzegłam ją na półce z nowościami w mojej bibliotece, postanowiłam ją wypożyczyć.

John Marsden jakby rzuca wyzwanie współczesnej młodzieży serią Jutro, opowiadając historię o ośmiorgu nastolatków, jacy musieli stawić czoła wrogowi, zachować zimną krew np. podczas wykonywania skomplikowanych, niebezpiecznych akcji. Ów młodzi ludzie, wybierają się na kilka dni do Piekła. Piekło to nazwa niedostępnego miejsca w górach.

Jednak nastolatkom udaje się dotrzeć do wymierzonego celu, dzięki wytrwałości, współpracy i pomysłowości, a także rozwadze w działaniu, gdyż każdy krok może być tym ostatnim. Jednak nie to miejsce jest w tej powieści najważniejsze. Chodzi o to, co stało się pod nieobecność ośmiorga ludzi. I właśnie to, jest naprawdę piekła rodem, niewyobrażalne, wystawiające przyjaźń bohaterów na wiele prób.

Nie wiem czy moje porównanie jest słuszne, ale wydaje mi się, że ta seria przypomina paradokument Aleksandra Kamińskiego Kamienie na szaniec, gdzie autor opisuje wydarzenia z II Wojny Światowej z perspektywy pokolenia Kolumbów, a przede wszystkim: Alka, Rudego i Zośki, którzy wykazali się niesamowitą odwagą w walce z okupantem, mimo że musieli to przypłacić życiem. 

Bohaterowie dołączają początkowo do PLANu (Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej), gdzie pracują przede wszystkim jako listonosze, jednak potem rezygnują i służą Małemu Sabotażowi, w którym organizują w innymi młodymi ludźmi akcje … mające na celu pokazanie swojego sprzeciwu, dla zaistniałej sytuacji.

Oczywiście akcje są bardzo niebezpieczne i wymagają nie lada odwagi, bo np. postaci rozbijają szyby wystawowe u fotografów, którzy fotografują Niemców, ściągają sowieckie flagi i wieszają polskie, rysują żółwie, kotwice, czy zmieniają litery w napisach, jakie wypisywali na murach okupanci, czyniąc je ośmieszającymi, wykonują karykatury Niemców itd.

 

Jutro i Kamienie na szaniec mają wiele cech wspólnych, po pierwsze sytuacja wystawia przyjaźń bohaterów na próbę, po drugie mówi o prawdziwym poświęceniu ojczyźnie i rodzinie, po trzecie postaci walczą w wrogiem o wiele silniejszym od siebie, a jednak wykazują się sprytem, odwagą, trzymają się razem, co czyni ich lepszymi od okupanta i pomaga pokonać przeszkody, po czwarte wyznają prawdziwe wartości, a nie pseudowartości, zwracają uwagę na rzeczy ważne, naprawdę ważne. Można by wymienić jeszcze o wiele więcej cech wspólnych. 

Myślę, że Jutro, to taka współczesna wersja Kamieni na szaniec, jakie zresztą można i tak nazwać utworem ponadczasowym.

Potem zaś organizują akcje dywersyjne, podczas których zachowują zimną krew i wykazują się sprytem.

Pierwsze kilkadziesiąt stron było okropnie nudne, nie mogłam przebrnąć przez masę opisów, czy niepotrzebnych – moim zdaniem – informacji. Wciąż jednak miałam nadzieję, że coś się zmieni, że wciągnie mnie fabuła. 

Stało się to w momencie, gdy bohaterowie wracali z Piekła, kiedy zastali puste domy, martwe zwierzęta na podwórzu... Od tego momentu zaczęłam bacznie śledzić poczynania postaci, zastanawiać się, co zrobiłabym na ich miejscu.

To naprawdę trudne: wczoraj mieć wszystko, żyć w wolnym kraju, a dzisiaj ustalać własne zasady, bronić się przed wrogiem. W miarę postępu akcji, Ellie, Fi, Corrie, Robyn, Kevin, Lee, Chris, Homer, zaczęli budzić we mnie jakieś uczucia, stawali się realniejsi, nie byli tylko postaciami wymyślonymi przez autora, ale żyli, po prostu żyli. Ale i też nagle zmienili się, stali się dojrzalsi, patrzyli na wszystko inaczej. Pozbyli się tej naiwności, że są bezpieczni, że nic im nie grozi. Nie, to było tylko złudzenie, bo zawsze istnieje ryzyko niebezpieczeństwa, tylko osoba niedojrzała zakłada inaczej. Podobają mi się ich postawy, można spokojnie powiedzieć, że mogą być przykładem dla współczesnych ludzi. 

Być może ich zachowanie sprawia, że zadamy sobie kilka oczywistych pytań dotyczących naszego życia, może powinniśmy coś zmienić, uczynić je lepszym. By jak to napisał Aleksander Kamiński: żyć pięknie i umierać pięknie.

 

utro pisane jest w narracji pierwszoosobowej (Ellie), przyjmuje charakter relacji z wydarzeń z uwzględnieniem uczuć i oceny osoby opowiadającej. Kompozycja raczej swobodna, styl wypowiedzi zrozumiały, niezawiły, trafiający do czytelników w różnym wieku. Czyta się w miarę lekko (pomijając te pierwsze rozdziały), odbiorca doświadcza po pewnym czasie empatii, czuje nić sympatii do postaci, zaczyna się z niektórymi z nich identyfikować.

Myślę, że powieść pozwala na spojrzenie na świat z innej strony. Dostrzeżenie tego, czego w normalnych warunkach byśmy nie zauważyli. Podobała mi się pierwsza część serii, dlatego też, myślę, że kolejna będzie jeszcze bardziej interesująca i mnie wciągnie.