Las Zębów i Rąk

Autor: Carrie Ryan

Tytuł: Las Zębów i Rąk (The Forest of the Hands and Teeth)

Powieść znalazłam na półce bibliotecznej, do spojrzenia na tylną stronę okładki zachęcił mnie tytuł. Jako, że czytałam Igrzyska Śmierci Suzanne Collins i Dary Anioła Cassandry Clare, nieco skrzywiłam się widząc porównanie książki do tych trylogii.

Ostatnio bardzo często widzę właśnie odwoływanie wydawnictw do post-apokaliptycznych maszynopisów Collins, chociażby mówiąc na przykładzie Niezgodnej, gdzie już na stronie tytułowej czytamy: - Co jest – według mnie – lekką przesadą, biorąc pod uwagę styl Veronicy Roth, fabułę nieobfitującą w zwroty akcji czy braku tzw. (przeze mnie) magicznych linijek, pierwszego akapitu, który albo wciąga czytelnika już od pierwszego zdania, albo wywołuje ziewanie/minę ale-to-już-było.

Z Lasem Zębów i Rąk było tak, że wyżej wspomniany element powodujący wessanie do wykreowanego świata miał zastosowanie w tej powieści. Po prostu wpadłam na amen. Owszem, widziałam podczas czytania rzeczy występujące w Igrzyskach Śmierci, zastosowanie szablonu nieco mnie rozzłościło, ale przymykałam oko.

Bohaterką jest Mary, siedemnastolatka żyjąca w wiosce otoczonej ogrodzeniem izolującym od Nieuświęconych. Kreatur egzystujących po to, by zarażać ludzi. Wirus zostaje przekazywany poprzez ukąszenie. Osoba zainfekowana w ciągu paru dni umiera, aby powrócić jako zombie. Istota wyzbywa się człowieczeństwa z chwilą śmierci, nie pamięta niczego ze swojego życia, członkowie rodziny to tylko ofiary tak, jak inni ludzie.

Rodzinę dziewczyny również dotknęło to nieszczęście – jej ojciec zaginął, słuch po nim zaginął, wszyscy spisują go na straty, prócz żony czekającej na powrót ukochanego męża. Którą miłość i poświęcenie zabijają.

Jednocześnie nad osadą czuwają Siostry i Strażnicy. Te pierwsze, to kobiety mające największy wpływ na losy ludzi, kierujące się zasadami Pisma. Rygorystycznie podchodząc do wiary i poświęcenia, nie tolerują oznak buntu, ciekawości, ukrytych intencji, nieposłuszeństwa. Jednocześnie opiekują się chorymi i rannymi, przybywającymi zazwyczaj po wywiadzie Strażników. Strażnicy zaś dbają o to, by Nieuświęceni byli w miarę możliwości szybko unicestwiani – nie ważne czy poza siatką ogrodzenia, czy na terenie wioski w piwnicy.

Jak to w powieściach młodzieżowych bywa, też i tutaj znajdujemy wątek miłosny. Mamy w nim do czynienia z poważnymi wyborami, atmosfera jest napięta do samego końca. Strasznie szablonowi bohaterowie płci męskiej, walczący ze sobą o uczucia Mary. Dlaczego mówię, że szablonowi?

Otóż, dwaj bracia w podobnym wieku, których dziewczyna zna od małego. Przystojni, inteligentni, czuli, gotowi umrzeć w imię miłości Mary.

W dodatku w fabule bohaterka krąży od jednego, do drugiego. Tu da nadzieję, tam wywoła smutek, przeprosi, wykorzysta. Mogę wymienić tyle postaci prawie że podobnych do bohaterów, chociażby Damon i Stefan z Pamiętników wampirów Smith, Peeta i Gale z Igrzysk Śmierci, Edward i Jacob ze Zmierzchu Meyer, bohaterzy z Upadłych Lauren Kate itd. Na dłuższą metę taki wzór męczy, jakoś nie spotkałam się jeszcze z adoratorami w liczbie więcej niż dwóch naraz – może trzeba powoli to wprowadzać, by pozbyć się monotonii? Albo pozostać przy jednym mężczyźnie, mając asa w rękawie?

Co mi się podobało a co nie? Może idźmy od początku.

Okładka. Mówi się: Nie oceniaj książki po okładce, ale przecież ona ma za zadanie przyciągnąć czytelnika, więc jest ważna. Myślę, że fotografia odzwierciedla charakter książki, zieje tajemniczością, szczyptą grozy, melancholią, wyczekiwaniem, skrywanym żarem. Naprawdę możemy wiele z niej wyciągnąć.

Pierwsza strona (bynajmniej nie chodzi mi o tą, na której znajdujemy informacje o autorze i tytuł, ale właściwą, gdzie zaczyna się treść) jak już pisałam wciąga. Zachęca do zostania w tym dziwnym, pełnym sprzeczności świecie, prosi o przewrócenie na kolejną stronę. Krótko mówiąc ciekawi, początek nie jest jak uderzenie młotem w głowę, po prostu przyzwoity, żadnych rewelacji, stonowanie.

Fabuła. Ciekawe opisy, wpływanie na wyobraźnię czytelnika poprzez porównywanie np. wioski do jajka. Żółtko to osada, białko siatka, skorupka część za ogrodzeniem. Takie rzeczy się zapamiętuje. 

Ogólnie przez cały czas widziałam każdy moment, chociażby najmniej ważny przed oczami. Powoli wlepiałam do głowy nowe elementy, dochodziłam do różnych wniosków, myślałam na głos. Pod koniec uzyskałam dość plastyczny wygląd tego skrawka świata przedstawionego. A wszystko dlatego, że w powieści jest naprawdę dużo opisów, co stanowi główny atut.

Akcja toczyła się żwawo, było wiele jej zwrotów. Parę razy dostałam po głowie, bo miałam w jakimś momencie pewność, że bohater zrobi to, to i to – do czego dochodziłam patrząc na jego zachowanie – a tutaj trach, podejmuje inną decyzję.

Cenię tę książkę również za to obraz przeżyć wewnętrznych bohaterki, cały rozgardiasz panujący w jej głowie. W czasie takich momentów można pomyśleć przez chwilę jako Mary, postawić się w jej sytuacji, rozważyć możliwości, skutki decyzji. Świetna zabawa.

Bohaterzy, tutaj mam mieszane uczucia. Wydają mi się tacy podobni, zazwyczaj przewidywalni. Jakoś nie czułam więzi pomiędzy mną a nimi. Gdy któryś z nich umierał, nie czułam niczego, po prostu przewróciłam znudzona kartkę. Zdaje mi się, ze właśnie w tym aspekcie autorka nie pozwoliła bohaterom żyć po swojemu, co im szkodzi.

Minusem jak już wspomniałam wyżej jest też schematyczność, niewnosząca niczego nowego.

Podsumowując, polecam tę książkę. Na pewno przeczytam całą trylogię, bo zaciekawił mnie wątek główny i muszę, po prostu muszę wiedzieć jak to się skończyło i odnaleźć odpowiedzi na moje pytania:)