Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk

Tytuł: Ja, anielica

Dość nagle z półek znikają egzemplarze powieści ,,Ja, anielica”. Autorka książki, Katarzyna Berenika Miszczuk, stworzyła swoją własną wizję zaświatów w oparciu o własne przekonania, częściowo przez Biblię oraz wierzenia różnych religii. Trzeba zaznaczyć, że obraz ten jest wyjątkowo plastyczny i barwny, nie ma w sobie sztuczności, zachwyca czytelnika swoją realnością.

 Katarzyna Berenika Miszczuk napisała pierwszą książkę, Wilka w wieku piętnastu lat. W 2009 roku autorka zaczęła pisać trylogię o świecie pozagrobowym. Ja, diablica (2010) oraz Ja, anielica (2011), to dwie pierwsze jej części, które zostały już opublikowane. W przygotowaniu Ja, potępiona, która wyjdzie na światło dzienne prawdopodobnie w 2012 roku.

Tematyka opowieści, przypomina mi bardzo utwór Michaiła Bułhakowa Mistrz i Małgorzata, gdzie diabeł w świecie ludzi robi niesłychane zamieszanie, przyprawiając wiele niewinnych ludzi o zawał, a nawet pozbawiając ich głowy! Zarówno w Ja, diablicy, Ja, anielicy jak i Mistrzu i Małgorzacie,siły nie z tego świata chcą zawojować na Ziemi. 

Czytelnik jest świadkiem wielu surrealistycznych wydarzeń, budzących napady śmiechu, a także niedowierzanie. Nie wiem czy to wynika z jakiejś fascynacji Katarzyny Bereniki Miszczuk utworem … pisarza, ale kota Wiktorii nazywa Behemotem, zupełnie tak, jak nazywa się kot Wolana. Z wyglądu go raczej nie przypomina, ale myślę, że tutaj chodzi o jego piekielne zdolności. 

Owszem, autorka interesuje się również Egiptem Starożytnym, więc to może być związane z założeniami Egipcjan, jako, że te zwierzęta są magiczne, znajdują się pod opieką Bastet, ostrzegają właściciela przed niebezpieczeństwem i są łącznikiem pomiędzy Ziemią a światem pozagrobowym. Naprawdę rozbawił mnie fakt, że po pewnej przygodzie, kociak uzyskał możliwość chodzenia po suficie.

Akcja serii została umieszczona między innymi w Warszawie, co jest zdecydowanie dużym plusem, gdyż autorka opisuje miejscowość, w której mieszka i jaką zna. Unika dzięki temu sztuczności. Miejscem, w którym odgrywają się wydarzenia pierwszej części cyklu jest Piekło, a dokładniej Los Diablos (diabelski odpowiednik ziemskiego Los Angeles). Piękne, rozległe, wydawać by się mogło, niekończące się miasto. O powierzchni bardzo zróżnicowanej, bo jest tam zarówno morze, przypominające Śródziemne oraz masyw rozmaitych pod względem wielkości wzgórków.

Przede wszystkim klimat, niczym z krajów śródziemnomorskich, przyciąga przybyłych. Liczne kluby, restauracje, sklepy, salony kosmetyczne czy fryzjerskie, to jedynie namiastka tego, co tam się znajduje. Między innymi, to właśnie te miejsca sprawiają, że Piekło wydaje się być bardzo podobne do Ziemi. Pewnie każdy chciałby znaleźć się tam choć raz w życiu, by doświadczyć wszelkich wygód, pławić się w luksusach i bawić do białego rana bez konsekwencji, a także robić co się żywnie podoba, bo w Piekle nie ma rzeczy zakazanych (no prawie).

Zdecydowanie mogłoby być idealne na dłuższe wakacje, ale czy można spędzić w nim całą wieczność? W dodatku, jeśli praktycznie na każdym rogu czyha jakaś siła nieczysta, ktoś, kto bez wahania zrujnuje danej osobie dotychczasowe życie, by odnieść na tym własne korzyści. A honor, prawdomówność, prawość w postępowaniu i bezinteresowność, to rzadko spotykane cechy u rodowitych mieszkańców Piekła – diabłów.

Wiktoria znowu zostaje wciągnięta w diabelskie plany. Po tym, jak jakiś czas temu razem z Azazelem i Belethem zrobiła niezłe zamieszane na świecie (m. in. przez rozbicie tarczy Księżyca na miliardy kawałków, co mogło doprowadzić do katastrofy ludzkości), Szatan oraz Archanioł uzgodnili, że najlepszym wyjściem z tej sytuacji, będzie przeprowadzenie cofnięcia, czyli po prostu cofnięcia czasu do momentu przed tym, zanim diabły zaczęły ingerować w życie śmiertelników. 

Proces ten miał jednak również skutki uboczne dla obu stron : Wiktoria nie pamiętała niczego z Piekła, a Diabeł Beleth był zrozpaczony tym faktem, ponieważ domyślał się, że będzie musiał znieść lata rozłąki, poczekać, by jego wybranka zmarła śmiercią naturalną, a nie tak, jak to było ostatnim razem...

Bohaterka na krótko odnalazła spokój przy boku Piotrusia, w którym była bezgranicznie zakochana. Po czterech miesiącach, między nimi dochodzi do rozłąki, do czego doprowadza osoba trzecia, co wykorzystuje zaś ktoś inny, nie z tego świata, o nie do końca czystych intencjach... Podstępny Beleth odnajduje sposób na przypomnienie dziewczynie wszystkiego z życia w Piekle. 

Obserwuje Wiki od jakiegoś czasu, a następnie częstuje ją jabłkiem z Drzewa Poznania Dobra i Zła. Jednak, jak się okazuje, to nie do końca jego pomysł. A otóż za wszystkim stoi, nie kto inny, jak Azazel. W międzyczasie wychodzi na jaw, że ma całkiem nowy plan. Swoje marzenia o byciu Szatanem porzuca, mierząc teraz znacznie wyżej...

Diabły chcą, by Wiktoria używając swoich diabelskich mocy i Iskry Bożej, stworzyła im skrzydła. Czy zgodzi się? Jak będzie wyglądać jej życie? Tego można dowiedzieć się jedynie czytając Ja, anielicę, ponieważ ja nie zdradzę, co będzie dalej :). To, o czym opowiedziałam jest jedynie początkiem nowej przygody bohaterki.

Od roku czekałam na kontynuację Ja, diablicy, a gdy zobaczyłam ją na półce bibliotecznej, od razu pobiegłam do domu, by ją przeczytać. Nie mogłam się doczekać dalszego ciągu przygód nieco ekscentrycznego i szalonego diabła Azazela, kolejnych podchodów Beletha do bohaterki. Zastanawiałam się, co tym razem zaserwuje czytelnikowi autorka, jak daleko będzie sięgać jej wyobraźnia, czy druga część dorówna pierwszej. Gdy czytałam pierwsze strony powieści, mój początkowy entuzjazm powoli gasł, książka była napisana jakoś toporniej, mniej przystępniej. 

Jednak moja niechęć rozwiała się tak szybko, jak się pojawiła, gdy na scenę wkroczył Beleth i zaczął czarować Wiktorię. Jego pojawienie się sugerowało jedno: kłopoty.

Chłonęłam każdą sytuację, każde słowa wypowiedziane przez bohaterów. Cieszyłam się, że tym razem autorka pokazuje czytelnikowi Niebo, (co zresztą sugeruje tytuł) wraz z jego urokiem, ale i niedoskonałościami. Mówiąc szczerze, nie różni się tak bardzo od Piekła (pod względem wyglądu), ale pewne postaci (których nie będę wymieniać z imienia), miały o tym inne zdanie.

Wraz z wejściem na plan pierwszy plan Arkadii, pojawili się też jej mieszkańcy. Począwszy od cherubów, po inne dziwne stworzenia (niektóre o wręcz zabójczych zdolnościach). W Niebie panuje raczej sielanka, spokój, wręcz rutyna. Mieszkańcy nie spieszą się (zresztą po co? Przecież mają na załatwianie własnych spraw całą wieczność), darzą siebie wzajemnie zaufaniem i nie dochodzi między nimi do sprzeczek. Otwarci na przybyłych, z przekonania wziętego z Ziemi, uważają Niebo za coś doskonałego, najlepszą rzecz, jaka im się przytrafiła. Anioły zaś traktują za istoty boskie, które powinny budzić respekt.

Nie ma tych nieco grzesznych pobudek jak w Piekle, tutaj panuje całkiem inna atmosfera. Powietrze jest wypełnione Jego obecnością, wszystko jest w stonowanych, pastelowych kolorach. Już od wejścia razi od blasku bieli, zaś kolory ciemne są zarezerwowane dla Piekła. Wydawałoby się, że to miejsce tak idealne, piękne, iż każdy skrawek Nieba jest nieskazitelnie czysty, ludzie bez grzechów na sumieniach, nikt nie knuje, nie mami... A tutaj okazuje się, że jednak nie jest tak biało. Bohaterowie muszą stawić czoła temu jednemu, czarnemu pióru będącego wśród setek białych. Przy okazji, wplątują się, niestety albo raczej stety, w jeszcze większe kłopoty.

Każdy moment akcji Ja, anielicy trzyma czytelnika w napięciu. Jakaś siła nie pozwala zamknąć i odłożyć książkę na półkę. Są takie chwile podczas lektury, kiedy gryzie się paznokcie (dosłownie) z obawy od to, jak rozwiną się wydarzenia, i też takie, gdy śmieje do rozpuku.

Książka stanowi raczej lekką lekturę, ma dobrze rozwiniętą fabułę, interesuje, bawi, ale też zastanawia, zostawiając czytelnikowi pole do – w pewnym sensie - popisu, do wyobrażenia sobie niektórych rzeczy. To dobrze, że w powieści znajdują się niedomówienia, gdyż one poruszają wyobraźnię i tym bardziej zachęcają do dalszej lektury. Ja, anielica obfituje w liczne zwroty akcji, czym może nieco zbić z pantałyku czytelnika, ale też dodatkowo przywiązać czytelnika do siebie nierozrywalnym łańcuchem.

Bohaterowie są tacy, jakimi ich zapamiętaliśmy w Ja, diablicy. Niektórzy z nich nabierają esencji (ich cechy charakteru rysują się wyraźniej), przez co albo wywołują uśmiech, albo sprawiają, że czytelnik wstrzymuje na chwilę powietrze. Widzimy przede wszystkim zmiany zachodzące w Wiktorii, która staje się dojrzalsza, myśli w inny sposób, ale to ujawnia się stopniowo. 

W końcu rozumie, że nie wszystko jest takie, na jakie początkowo wygląda, decyduje się na nowy krok, który na pewno odniesie wielką wagę w jej przyszłym życiu, zarówno na Ziemi, jak i po śmierci. Można powiedzieć, że jest to coś, czego jeszcze nigdy nie zrobiła, czemu nie chciała się poddać, czego nie akceptowała. I z tą niepewnością czy Wiktoria podda się ostatecznie tej pewnej sile, czy nie, zostawia nas – o zgrozo! – Katarzyna Berenika Miszczuk.

Na końcu powieści dochodzi zaś do niepokojącego wyznania przez jedną z postaci, co dodatkowo zaostrza apetyt na Ja, potępioną. Aż chce się wziąć ją do ręki i dowiedzieć, jak potoczą się losy Azazela, Beletha i Wiktorii, ale na to niestety, trzeba poczekać.

Polecam tą książkę, a także trylogię, wszystkim, jacy potrafią na niektóre rzeczy przymknąć oko i jakim zależy na rozrywce, czyli po prostu oderwaniu się od naszej często szarej codzienności. Nie żałuję, że sięgnęłam po tę książkę, wręcz odliczam dni po publikacji części ostatniej.